caren

20 februari 2013

Scheeflezen

U leest scheef. Of u scheefleest; ik weet nog niet precies hoe het werkwoord vervoegd dient te worden. Gaat het als stofzuigen: ik scheeflees, ik scheefleesde, ik heb gescheefleesd? Of gaat het als pianospelen: ik lees scheef, ik las scheef, ik heb scheefgelezen.

Enfin. U leest scheef. Dat betekent niet dat u alleen cursiefjes leest, of dat u rare nekwervels hebt, nee, het gaat om iets héél anders. Kijk en huiver.

Ik lees ongeveer 150 boeken per jaar. Die boeken koop ik. Als kind wilde ik al in een bibliotheek wonen en jawel: ik heb mijn levenswens vervuld. Laten we zeggen dat een boek gemiddeld 17 euro kost. Dat betekent dat ik per jaar 2.250 euro uitgeef aan boeken.

Nu ga ik u niet aan uw neus hangen wat ik verdien, maar laten we voor de lol eens uitgaan van een modaal jaarinkomen van € 33.000, bruto. Dat betekent dat ik 7,73% van mijn bruto inkomen besteed aan boeken. En dat kan ik missen, want ik woon in een huurflat.

U, daarentegen, leest met u allen gemiddeld 15 boeken per jaar. En de meeste daarvan leent u ook nog. Soms zelfs van mij (geef terug!). Daar staat tegenover dat u ook wel eens iets koopt, meestal als wanhoopsdaad. Zo hebt u tante Anja onlangs verblijd met het boek ‘Elke dag een lach’ van de heldervoelende Aafke Meier. Zo’n aankoop doet, merkwaardig genoeg, weinig voor het aantal gelezen boeken, maar draagt wel bij aan het aantal gekochte boeken. De vraag is nu: hoeveel boeken koopt u per jaar?

2,7.

Ziet u het staan, daar zo alleen? Voelt u zich al schuldig? Weet u wel wat u doet? U besteedt per jaar een miezerige € 45,90 aan boeken! Dat is 0,14% van uw bruto inkomen! Nul komma veertien! En denk eens na over de gevolgen: een totale instorting van de boekenmarkt. Mensen durven niet meer te investeren in boeken. Boekwinkels vallen om en moeten genationaliseerd worden. De boekenbon staat op zijn grondvesten te wankelen. De Slegte blijft met onverkoopbare voorraden zitten, waardoor mensen hun gelezen boeken niet kwijtraken. En dus kunnen ze geen nieuwe kopen (geen geld, geen plaats). Daardoor vallen er nóg meer boekwinkels om. Kortom: een neerwaartse spiraal. De economie implodeert. Kommer, kwel en ellende, 1672 was er niks bij.

Misschien denkt u nu: ‘Wat vreemd dat ik niks lees over geestelijke armoede en een imploderende cultuur,’ maar dat komt doordat u geen onderscheid kunt maken tussen hoofd- en bijzaken.

Terug naar de economie. Ik zal mezelf niet tot maatstaf verheffen, maar ik vind dat het iedereen moet lukken om 50 boeken per jaar te kopen. Als u een huishouden voert met een partner, drie kleine kinderen en vier inwonende, zorgbehoevende ‘rijke’ ouderen, dan hebt u een beetje pech, want dan zit u met een jaartarget van 450 boeken opgescheept. Gelukkig zijn wij niet onmenselijk, en begrijpen we best dat u die niet allemaal wilt kopen. Dat kost maar ruimte, dat geeft maar stof, en bovendien: wat hébt u eraan? U leest er zelf toch maar 15 van, uw kinderen kunnen nog niet lezen, uw partner leest alleen de Metro en uw (schoon)ouders kwijlen de boel onder.

Maar omdat u nu eenmaal scheefleest, willen we wel dat u ervoor betaalt. Dus krijgt u van uw plaatselijke boekhandel binnenkort een rekening voor € 850,- per gezinslid, direct te voldoen. U kunt dan uw 2,7 boeken op enig gewenst moment zelf af gaan halen. Wat een voordelen! De jaarlijkse boekenomzet stijgt in één klap van 734,4 miljoen euro naar 13,6 miljard! Dat geld is natuurlijk niet alleen voor de boekhandelaren; zij moeten per jaar twee miljard afdragen aan de overheid. Dat meevallertje zal niet besteed worden aan projecten om het lezen en/of het schrijven van boeken te bevorderen, maar aan andere nuttige zaken zoals de JSF.

Als u nu denkt: ‘Maar ik wil zelf uitmaken waar ik mijn geld aan uitgeef!’ of: ‘Ik betaal toch zeker alleen maar voor waar die ik ook echt krijg!’ dan is mijn antwoord kort.

Nee.

Dat is verleden tijd. De tijd voordat u scheeflas of scheefleesde.



2 reacties :


  1. 20 februari 2013, 15:27

    Dat is nog eens krasse economische taal 🙂

  2. Mirjam
    22 februari 2013, 12:30

    Toegegeven: een doordenkertje. Maar ik heb hem. Ik ben het met je eens dat de overheid zich in principe niet heeft te bemoeien met mijn uitgavenpatroon. Maar sociale huurwoningen zijn gebouwd met overheidssteun. Ik vind dat die woningen bescikbaar moeten zijn voor mensen die anders echt geen dak boven hun hoofd kunnen betalen. Dus moet scheefwonen minstens ontmoedigd worden.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *