irene

29 februari 2016

Scheerapparaat

Ik heb je hulp nodig, zegt mijn vader zodra ik binnenkom. Een lampje op zijn scheerapparaat. Het knippert. Eerst groen, maar nu lijkt het wel paars. Had iemand me ooit voorspeld dat mijn ouders me nog eens als technisch expert zouden beschouwen, ik had hem vierkant uitgelachen. Maar nu de rollen zijn omgedraaid en mijn ouders meer steunen op mij dan ik op hen, leer ik mezelf opnieuw kennen.

Een tijdje geleden heb ik ook al gekeken naar mijn vaders scheerapparaat. Dat deed het steeds slechter, beweerde hij toen: het duurde wel een kwartier voor hij gladgeschoren was. Mijn vader scheert zich nog steeds elke dag, maar hoeveel baardgroei heeft een man van 87 nog? Blijkbaar genoeg om een scheerapparaat te verstoppen: het bleek van binnen vol te zitten met een heel fijn, wit gruis. Na een paar ferme tikken en een snelle rondgang met het bijgeleverde kwastje, draaiden de koppen weer soepel en regelmatig. Probleem opgelost, dacht ik.

Dit keer is mijn diagnose dat het apparaat moet worden opgeladen. Gewoon aan het sap leggen en wachten tot het lampje niet meer knippert. Moet worden opgeladen, herhaalt mijn vader. Ik zie dat hij het niet begrijpt. Er zit een kleine accu in en die is bijna leeg. Daarom gaat het lampje knipperen. Maar je vader doet altijd de stekker in het stopcontact als hij zich scheert, zegt mijn moeder. Hoe kan die accu dan leeg raken? Ik denk dat het scheren meer energie kost dan de accu kan opladen in de tijd dat papa zich scheert en het apparaat stroom krijgt. Dat je het scheerapparaat kunt gebruiken zonder stopcontact, is een verrassing.

Hoe weet je dat toch allemaal?, vraagt mijn moeder als ik aanstalten maak om weer huiswaarts te gaan. Ik vertel haar dat het ook zo werkt bij een elektrische tandenborstel. Mijn vader zit zich ondertussen in zijn stoel te scheren. Aandachtig, met zorgvuldige cirkels over wangen, slapen en kin. Zonder spiegel, zijn blik naar binnen gekeerd. Ik kijk met hem mee en zie de waardigheid van de man die me heeft grootgebracht. Jonger toen, maar net zo gladgeschoren.



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *