caren

10 oktober 2012

Loeren….

Ik ben gek op loeren. In trein en bus beloer ik schaamteloos de krantenkoppen van mijn medepassagiers. Emile Ratelband is weer een vrij man. Wat zou dat betekenen? Is zijn vrouw eindelijk bij zinnen gekomen? Of zat hij in de bajes? Toestand weer slechter. Is er een toestand die alwéér achteruit kachelt? En zo ja: over welke toestand hebben we het? Of gaat het nu echt mis met het klimaat? Ik brand van nieuwsgierigheid.

Boeken

Soms maak ik de fout om de krant in kwestie te kopen of op te rapen. En wat blijkt? De glanzende nieuwtjes vergaan onmiddellijk tot stof. Ratelband stond voor de rechter en hij piept dat zijn carrière verwoest is. Dat is dus geen nieuws. Zijn carrière wás al naar de vaantjes. En die toestand? Ach, de gewone toestand!

Kranten zijn, kortom, een prima loerobject, maar dieper gaat de liefde meestal niet. Bij boeken ligt dat heel anders. Zet mij naast of tegenover iemand met een boek, en mijn ogen beginnen spontaan steeltjes te ontwikkelen. Welke taal? Welke schrijver? Welk boek? Sta ik naast een zielsverwant? Of naast een van mijn doodsvijanden: een lezer van de AKO top tien? Ik kook van begeerte. Ik wil het weten!

Rare bochten

Meestal weet ik me met moeite te beheersen, en stap ik uit zonder dat het Raadsel is opgelost. Dat heeft dan ook wel weer iets poëtisch. Soms kan ik, ondersteboven lezend of gevaarlijk overhellend, de felbegeerde informatie achterhalen. Maar een enkele keer wordt het me echt te veel. Dan knoop ik een praatje aan, vraag vriendelijk: ‘Wat bent u daar aan het lezen?’ Of: ‘Is het een leuk boek?’ Maar de meeste voldoening geeft het stille beloeren van de kaft. Ik wring me, met een beleefd en onschuldig glimlachje, in de raarste bochten om een glimp op te vangen. En ik doe in stilte mijn wensen. Kan die buschauffeur niet even over een verkeersdrempel rossen, zodat dat boek één seconde opwipt? Of kan die meneer met die rugzak zich bij het uitstappen misschien langs de lezer wringen, zodat die het boek een beetje op moet tillen? Want dán moet het boek zijn identiteit prijsgeven. En dan Zal Ik Het Weten.

Weg met de e-reader!

En, begrijp je, daarom heb ik een pesthekel aan e-readers. Die dingen hebben geen kaft.



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *